Zoals een mens volwassen wordt en kan slagen in de maatschappij, kan ook de projectvolwassenheid beoordeeld worden. Kan een project overleven, tegenslagen overwinnen en succesvol eindigen? Deze vragen stelde ik mij en ik besloot de projectgroep uit te dagen.Een eerste onderbuik gevoel legde de kiem voor mijn twijfel. Van meet af aan wist ik  dat het van belang was dat de projectgroep zelf de emotie van twijfel en de daadkracht moest voelen. Telkens als ik leden van de projectgroep tegenkwam vroeg ik hoe het ging en keek hoe enthousiast ze waren als ze over het project vertelden.

Spraken ze over de andere leden met enthousiasme, kon ik er dingen over lezen op het intranet? Gonsde de organisatie van vertrouwen in een nieuwe toekomst? Hoorde ik de bezieling van de strategie van de onderneming en de directie terug in de gesprekken tijdens het wachten op de koffie?

Met de signalen in het achterhoofd zag ik een advertentie op het Internet. Een lid van de Raad van Bestuur zou een bespreking geven over een soortgelijk project. Op de avond vroeg ik hem op de man af of de projectgroep eens met zijn projectgroep mocht spreken. En zo zaten de professionals te luisteren naar de ervaringen van hun collega’s.

Gaandeweg de bespreking kwam bij hun het besef dat met een traject van jaren veelvuldig tegenslagen geïncasseerd zouden moeten worden. Dat in die tijden het project rock-solid verankerd moet zijn. Anders slaat het op drift en drijft het project af naar de plek waar het niet meer kan wegkomen. Als speelbal van het maatschappelijke en politieke winden.

Veel gehoord en  geleerd ging het projectteam naar huis. Vastbesloten om de verankering aan te pakken. Beter geen project dan een project zonder slagingskans. De volwassen professionals gaan deze hindernis zeker overwinnen. En  een stevig woordje wordt vast gewisseld. Dat hoort óók bij volwassenheid. Op weg naar een succesvol project.